De tekeningen

Het tekenen is iedere keer weer een ervaring op zich. Hoe de verbinding zich legt, welk gezicht op papier verschijnt, de manier van informatie-overdracht, de symbolen die ik teken (of die we tekenen, want mijn gidsen geven mij het beeld), het heeft allemaal een betekenis voor de persoon waarvoor ik aan het tekenen ben. Tot en met de vraag om bepaalde kleuren, of de snelheid van tekenen, je kunt het zo gek niet bedenken. Ongelofelijk knap van mijn gidsen, hoe ze mij een tekening en de lezing die daarbij hoort, aanreiken. Ik zou dat zelf eerlijk gezegd niet kunnen.

En wat voor soort tekeningen zijn het dan? En is dat werkelijk “mijn gids”? Waarom teken ik sommige gezichten en profil en andere weer niet? En waarom meestal eentje, maar af en toe twee, drie of vier, die dan allemaal bij elkaar horen? Zelf als persoon Iris weet ik helemaal niks, maar de gidsenwereld vanuit de Bron kan dat prima uitleggen, en geeft mij blijkbaar een ingang om dat verhaal vanuit hen te vertellen. En zo heb ik geleerd, dat elke tekening een bijbehorend verhaal heeft van juist datgene wat op dat moment van belang is. Zo simpel is het. Toen laatst vier gezichten op papier verschenen, ging het om een familieverhaal.

Ik probeer de boodschap van diegene wie ik teken steeds in zo begrijpelijk mogelijke taal te vertalen, zodat bij de ander het kwartje vallen kan. Ik geniet van het tekenen en de creatieve stroom die ik mag voelen, door de verbintenis die ik op dat moment heb.

Zo wonderlijk ook,  van de beelden die ze mij laten zien, vaak ook verhalen over vroeger gedeelde levens van de gids en de persoon waar ik voor teken. Waaruit dan duidelijk wordt waarom juist die gids op dat moment in het leven van die persoon is. En soms krijg ik terug: “Hey, dat is precies mijn opa!” Gaaf toch, dat dit zomaar gebeuren kan?

Dit vind ik een mooie voorbeeldtekening.

En wat nou grappig is, is dat ik zelf helemaal niet tekenen kan. Als ik uit mijzelf een mens teken, is dat nog steeds een hoofd en een lijf en vier sprietjes als armen en benen. Gelukkig heb ik anderen om me heen, die dat beter kunnen.