En die witte veer dan?

De witte veer…. Veren, witte veren, mensen hebben er iets mee. Of eigenlijk hebben die witte veren iets met ons.  In praktische zin, hoe de toevalligheid maakt dat linksom of rechtsom die witte veren toch weer op je pad verschijnen.

Hier in mijn leven ook, en nuchter gezien kan ik dat best begrijpen in sommige gevallen, maar in andere situaties weer helemaal niet. Als ik op de hei loop, is een witte veer heel logisch. Duifjes genoeg om ons heen. Maar dan thuis, winter, vrieskou, deuren dicht, aan tafel zitten, zomaar wat in gedachten, met een kop koffie en dan plakt daar ineens die witte veer aan mijn beker. Zomaar uit het niets, is ze daar. Witte veren in mijn auto, witte veren onder mijn bed. En het is niet mijn dekbed wat spontaan begon uit te vallen. Witte veren in mijn jas. Witte veren op de stoep voor het huis. Witte veren in de wc. En dat moment dat ik buiten liep en ik echt niet meer wist welke kant ik in het leven nog op kon gaan, daar aardig me belabberd en verdrietig voelend zomaar wat liep, en die veer dwarrelde op mijn hoofd. En toen, ineens, gebeurde er heel veel.

De witte veer. Wat is dan die witte veer, die zoveel mensen zo ontroert en tegelijkertijd vaak “wakker” maakt op een of andere manier? Op een manier waar je met je verstand geen bal van snapt, maar wat wel gewoon gebeurt? En dan steeds weer opnieuw, iedere keer weer? Die veer die altijd weer zegt “kom… het is goed zo….”

Veren zijn als engelen. Over de betekenis van de witte veer, verscheen er deze boodschap als gechanneld via mijn vingers. Een boodschap die gewoon maar neerdwarrelde en landde op papier.