Hoe het begon

Tja, hoe begon het eigenlijk.

Het was er altjid al, die “antennes” zoals ik het altijd noem. Ik deed alleen of het er niet was, en leefde mijn leven vanuit de ratio.

Totdat ik een keer via een burnout in mijn gevoelskant donderde, en die gevoelskant ook niet uitgezet kreeg. Mijn benen wilden niet meer de kant op waar mijn hoofd mij naar toe wenste te sturen. Ik wapperde van links naar rechts en weer terug. En toen dacht ik: “nou dan ga ik maar eens onderzoeken wat dat is, wat ik allemaal zie en hoor en voel, misschien kom ik er dan wel vanaf!” Want dat is wat ik wilde. Je leven vanuit je verstand aansturen, is veel veiliger toch?

Dus ik las eens wat links en rechts, en achteraf gezien hoopte ik dat ik met elk ding dat ik las of probeerde, “er vanaf” kwam. Ik wilde die gevoeligheid niet. Het maakte me kwetsbaar, en dat was iets dat ik eng vond. En hoe meer ik de bevestiging kreeg dat ik blijkbaar dingen zie die niet iedereen ziet, hoe harder ik ging zoeken naar ontkenning. Ik werd er alleen maar angstig van, omdat ik wel voelde dat elke controle die ik dacht te hebben, er eigenlijk gewoon niet was.

Dus met de gedachte van “het is toch niet waar”, las ik eens een foto van iemand. Helaas pindakaas de informatie klopte. Toen dacht ik: “oh joh dit is vast telepathie, weet je wat ik lees een foto van een overledene, dan zie je dat gewoon allemaal niet waar is”. Ik weet nog goed dat ik in de tuin zat, met mijn papiertje en pen, en ik zag de man van de foto ineens bij mij aan tafel zitten. Hij vertelde mij een verhaal, en ik dacht “het zal wel” en schreef het op. En ook dat klopte, het klopte zo scherp dat de persoon die mij de foto had gegeven er gewoon van schrok. En ik schrok nog meer.

(op de volgende pagina kun je verder lezen)