Wie ben ik?

Zo’n vraag van “wie ben ik?”, ow gut wat moet je daar nou weer mee? Dat denk ik altijd bij die vraag, en ik denk zovelen met mij. Ik krijg dan het beeld van zo’n voorstelronde bij een cursus dat er gezegd wordt van iedereen mag eerst zeggen wie hij is, je de mensen als ze dat horen van schrik onder de tafel ziet verdwijnen, vervolgens er weer bovenuit ziet klimmen, moed scheppen en dan zo goed mogelijk proberen te zeggen wie ze zijn. Alsof dat te vatten is in halve minuut, denk ik dan. Alsof al die rollen die je dan beschrijft, ook werkelijk is wie je bent? Want als ik mijn rollen allemaal schrap, ben ik nog steeds ik. Misschien is dit wel, waar het hele bewust-zijn om draait.

Aan de andere kant is het ook zo, dat mensen herkenning zoeken via de rollen die de mens vervult.  Zo werkt dat gewoon tussen mensen, dat is mens-eigen. Bij mij werkt dat net zo: ik heb ook zo’n aards ikje, het ego, en dat is helemaal prima, zolang je maar weet dat er zoiets is als het ego en het ik, het Zelf.  Dus omschrijf ik hier ook in termen van rollen, wie ik ben.

Geboren in het Amsterdamse, woon ik nu in Tilburg, samen met John en onze twee kanjers van zonen. Twee honden, twee katten, ach ik zou eigenlijk mijn hele huis wel vollen willen hebben met dieren. Twee hbo-opleidingen gedaan, en lang gewerkt in een gewone kantoorbaan. Elke dag ga ik met de honden over de hei, en dat is mijn kadootje van de dag, met altijd weer die buizerd die even hoi komt zeggen.

Mensen ervaren mij als een warm mens en ik schijn soms wat ongeduldig en eigenwijs te zijn (is vast niet waar hoor).  Nuchter, humor, en saamhorigheid en geborgenheid vind ik fijn. Wat ik graag doe is het verbinden, van mensen, dieren, de natuur, boven en beneden, beneden en boven. En verder krijg ik het niet bedacht, hoewel er vast nog meer is.

Ik denk dat ik die rollen allemaal niet zo belangrijk meer vind, dat is het eerlijke antwoord, het is vooral het samen wat de essentie geeft. Als mensen me vragen van wie ben je, zeg ik altijd “ik ben gewoon Iris” en dat is dan een pakketje van vanalles. Jij herkent in mij, wat je zelf beleeft.

Bij die Iris hoort ook een Hoofd, een foto dus. Voilà hier is dan gewoon Iris, met onze Puck, samen languit op de bank want dat doen we graag.  Toch wel leuk, om dit stukje te schrijven.

Iris