Begrijpen van kinderen

Voor kinderen werk ik altijd aan de hand van een recente foto. Weet wel, dat als kinderen eenmaal vertellen, ze dit breed doen en dan ook alles willen vertellen. Dus ook over school, over wie een fijn vriendje is, waar ze graag mee spelen, wat ze absoluut niet leuk vinden, wanneer ze zich gehoord voelen en wanneer niet, wat ze vinden van papa en mama, of wat voor huisdier ze willen. En dit lijstje is dan nog veel te kort… en dat is zo mooi aan het werken met kinderen. Open en vrij is wat ze willen zijn, en alles wat daarmee te maken heeft, kunnen ze eigenlijk prima benoemen.

Het verlengde van een verhaal van een kind is de opvoeding, want stel je herkent het verhaal, hoe ga je er dan mee om? Opvoeding: wat wel, wat niet, en vooral ook wat wel op welk moment in het leven van jezelf en je kind?

De beste pedagoog vind ik de pedagoog die de kennis niet rechtstreeks uit de boeken overgiet op je kind, maar per situatie de positieve insteek kiest van wat haalbaar is op juist dat moment, in die situatie. Natuurlijk wel met een doel in het achterhoofd, maar op deze manier zo passend in het gezin en de belevingswereld van het kind.

Ik ben geen pedagoog, ik zal me ook nooit met pedagogische beslissingen bemoeien, dat kan en mag mijn rol niet zijn. De rol van opvoeding ligt niet bij mij: dat ligt bij de ouders, en ik hoop en wens dat je daar altijd je eigen gevoel in blijft volgen. Maar ik ben wel een prima “vertaalburo” als het gaat om in woorden te gieten wat er in het kind speelt, welke gevoelens daarbij horen, wat een kind wel of niet durft te zeggen en te doen en vooral ook waarom. Dit te mogen weten, helpt in casu van begrip, en geeft handvaten om stappen vooruit te maken.

Ik kan bijvoorbeeld meekijken bij kinderen die zich weinig uiten, of zich anders uiten dan hun binnenwereld aangeeft en dus andere boodschappen afgeven dan wat eigenlijk goed voor ze is. Ze uiten zich boos terwijl ze eigenlijk verdrietig zijn, of durven niet naar school, in al die situaties kan ik meekijken. Meekijken naar waar vanuit het kind gezien een ingang kan liggen om dit om te draaien tot het vertrouwen krijgen in zichzelf en dat ze de wereld daarin best een plek kunnen geven. Want daar draait het om.

Het doet me ontzettend goed om hierbij te kunnen helpen. In mijn beleving bestaan er geen moeilijke kinderen, geen “cluster 4”- kinderen, geen on(be)grijpbare kinderen. Er bestaan wel heel gevoelige kinderen die hun best doen de wereld bij te benen en dat af en toe niet voor elkaar krijgen, en daarbij een stukje hulp verdienen. Net zoals de intuïtieve kinderen die zoveel voelen, altijd de antennes hebben uitstaan lijkt het wel, dingen “zien” die er niet zijn en daarom zich opsluiten in zichzelf. Ook die deur mag beetje bij beetje open zonder dat ze er iets mee “moeten”, gewoon om zichzelf te aanvaarden zoals ze zijn. Want dat gun ik iedereen, en jong geleerd… is oud gedaan!