Het dier centraal

Gesprekken met dieren verlopen heel anders dan gesprekken met mensen. Dieren zijn recht voor zijn raap. Heel direct in communicatie, wat vaak humoristisch is, en tegelijkertijd is het zo duidelijk wat ze bedoelen dat je er niet meer omheen kunt.

We weten allemaal wel dat katten vinden dat ze personeel hebben. Als zij de tuin in willen, zeggen ze mij dat ik niet moet zeuren dat ik achter mijn laptop wil zitten maar gewoon de deur open moet doen en dat ik die laptop dan maar mee naar buiten moet nemen. Als hun eten te koud is dan krijg ik terug van “neem dan zelf een hap, dit doe je toch niet!”

Honden zijn trouw. Ze zijn zo trouw, dat zij zelfs hun eigen wezen zouden willen inruilen, opdat jij je maar goed voelt. Vooral herdershonden hebben hier een pootje (handje) van. Hoe vaak is het niet voorgekomen, dat een herder pijn aan het lijf had, en dan bij de dierenarts geen pijnklachten aangaf om de baas maar niet te belasten. Paarden spiegelen honderd procent op het gevoel, en eigenlijk zou ik dan honderdtien procent willen schrijven.

Dieren spiegelen altijd. Ze spiegelen jou als eigenaar en ik krijg het voor mij ook vaak klip en klaar te horen. Weet dus, dat als ik het verhaal van jouw dier vertaal,  hij of zij je ook zal vertellen over hoe het dier ervaart dat jij de dingen doet, wat je zegt, je beloftes nakomt, en speel je wel genoeg? Dat hij of zij je wil helpen je lekker in je vel te zitten en wat daar dan voor nodig is. En dieren zijn daar heel duidelijk in. What you give is what you get, is denk ik wel toepasbaar als het om dieren gaat.

Het ene dier is toegankelijker dan de andere. De aard van het beestje. Maar ook al zeggen dieren niet veel, dan nog zit er wel degelijk een verhaal in de stilte die ze laten zien. Kijk maar eens op de foto hieronder.

friends

Een stukje apart is te schrijven over vermiste dieren. Ja, ik kan via een afstand mee helpen zoeken. Dat doe ik door via de ogen van het vermiste dier de wereld in te kijken, te zien wat het dier ziet,  en te beschrijven welke route gelopen zou kunnen zijn. Is dit dan een garantie dat het dier te vinden is?  Nee, dat is het niet. Dieren zijn in beweging, en blijven dus niet op 1 plaats die standaard te vinden is via de door mij beschreven plekken op een route.  De ervaring leert dat ik plaatsen te zien krijg, waar het dier door mensen nog is gezien. En dan vinden we het dier wel of niet, ik kan hier niet in toveren. Bovendien, en dat klinkt niet leuk maar is wel mogelijk: niet ieder dier wil gevonden worden. Het komt voor dat dieren vertrekken met een reden. En wij mensen moeten het daarmee dan doen, hoe verdrietig dan ook.  Desalniettemin loont het de moeite om mee te zoeken.  En elke keer als er een dier gevonden wordt, ben ik weer helemaal blij.

Gesprekken met dieren zijn leuk en liefdevol, want dieren zijn leuk en liefdevol. En toch zit ik soms met tranen en tuiten over een dier wat het slecht heeft, en wiens boodschap ik niet mag vertalen. Dat is het enige aspect aan dit werk, wat ik nog steeds moeilijk vind. Ik heb een prima aan- en uitknop, maar niet op het vlak van de dieren. Kennelijk hoort dit in mijn proces van ervaren.