Verstoorde huizen

Verstoorde huizen, spookwoningen, geef het maar een naam. Hoe ik het zelf zou willen noemen, kan ik eigenlijk niet zeggen. Weliswaar spookt het doorgaans in de huizen waar onrust ervaren wordt, maar ik zie spoken niet als spoken maar als overleden mensen die om een of andere reden nog steeds huizen in dat bepaalde huis. Met de (reden van) hun aanwezigheid brengen ze onbalans in de bewoners aan het licht. Het hoeft ook helemaal niet zo te zijn dat een bepaald vervelend gevoel te maken heeft met deze “spoken”, misschien zit er helemaal geen spook en is er iets anders aan de hand. Maar dat laat onverlet, dat vooral sensitieve mensen, kinderen en dieren zich onprettig kunnen voelen en dat het goed is te kijken waar dat nou vandaan komt en hoe de lucht weer te klaren is.

Los ik dit voor je op? Nee, want uitzonderingsgevallen daargelaten, kun je dit namelijk zelf. Via al die huizen die ik heb verkend, heb ik geleerd, dat je dit zelf kunt. Hoewel je het misschien niet leuk vindt om te lezen, heeft met jou te maken. Want jij ziet, voelt of ervaart. Jij hebt je innerlijk proces te beleven en dat mag je ook. Het ervaren van een onrustig huis is niets meer of minder dan een manier die het leven je aanreikt om in jezelf te kijken waarom je onrust ervaart of je bang bent. De innerlijke beweging.

Als je bang bent, dan komt dat, omdat er een onbewuste overtuiging is dat iets of iemand macht heeft over jou. Onzekerheden en angsten, we hebben ze allemaal. Waar het leven om vraagt, is dit te onderzoeken, te beleven, je eigen ruimte in te zien. Dus ook je eigen huis als eigen ruimte te ervaren en niet als huis van een spook waar jij dan toevallig als een soort tweederangsburger ook in woont. Je maakt er zelf onbewust de omgekeerde wereld van, en dat is niet stom of fout, dat is gewoon menselijk. Vaak is het zo, dat het thema waarom een overledene nog steeds in dat huis woont, strookt met een thema wat bij de levende bewoners nog speelt. En zo houd je elkaar bezig. Door dit te herkennen, en er iets mee doen qua innerlijk proces, los je die verbinding op. En vaak is dat een piece of cake, als je het eenmaal door hebt.

Waar ik je bij kan helpen, is de onrust in het huis te lokaliseren en te benoemen, en te kijken waar het mee van doen heeft. Dat doe ik aan de hand van een foto van de voordeur van je huis. Gezien de wetenschap die we dan hebben, rolt er als vanzelf een plan op tafel om dit op te lossen. Ik weet, dat er mensen zijn die het helemaal voor je doen, maar zo werk ik niet want dit is geen blijvende oplossing. Jij mag aan zet, want jij ziet en ervaart immers, en ik gids jou daarbij.
Overledenen die nog voelbaar of zichtbaar zijn als jij dat niet wilt, zijn altijd nog in meer of mindere mate verbonden aan de aarde. Het is aan henzelf om de weg naar het licht te herkennen, met soms een beetje hulp van ons aardse mensen, maar lang niet altijd is dat de bedoeling en hoeft dat ook niet. Door aan een licht huis te werken, vertrekt het donker. Je werkt aan een licht huis, door je eigen licht te zien en de schaduwen te herkennen waarvan je denkt dat zij je belemmeren maar wat in feite helemaal niet waar is. Het is gewoon een spiegel.
Het is vaak veel makkelijker als je denkt. Zie je huis net als je lichaam. Wat moet er gebeuren voor jou, om je eigen ruimte te bepalen? Jouw huis is van jou, net zoals jouw leven van jou is. Zo lopen de ervaringen in elkaar over, en zo los je onrustige huizen dus op.